บางครั้ง คนเราต่างยินดีละชื่นชมในสิ่งที่ทุกคนเรียกมันว่า "รัก"
โดยที่ไม่รู้เลยว่า ความรักที่แท้จริงมันคืออะไร บางคนกล่าวไว้ว่า ความรักคือความสุข ความอบอุ่น คือสิ่งดีๆที่เข้ามาในชีวติและทำให้ชีวิตพบกับความสุขและยินดีที่จะมีมันตลอดไป บางคนกล่าวว่า มันคือความชำ มันคือความเจ็บปวดเจียนตาย มันคือยาพิษที่ผู้ไดได้ลิ้มลองจะต้องเจ็บปวดจนลมหายใจสุดท้าย แล้วสิ่งที่เรียกว่ารักมันคืออะไรกันแน่  ในชีวิตได้ลองพบกับความรักในหลายๆรูปแบบ ทั่งรักตัวเอง รักสิ่งของ และรักผู้อื่น แล้วความรักแบบไหนละคือความรักที่มีความสุข หรือ รักที่มีความทุกข์ ความรักที่ได้พบมาสำหรับฉันมันก็เหมือนแค่สายลมที่พัดพาแต่มันกลับทำอะไรตัวฉันไมได้เลย ตอนแรกฉันคิดแบบนั้น แต่ในความจริงมันกลับเป็นสายลมที่ยังพัดต่อเนื่องมาหลายปีสายลมที่ไม่รู้ว่าวันใดมันจะหยุดพัดลง จากแค่ความรู้สึกที่พัดผ่านกลายเป็นความทรงทำทั่งดีและร้าย ทั่งสุขและทุกข์เป็นสิ่งที่มนุษย์คนหนึงสมควรที่จะจดจำและก็ไม่สมควรที่จะจดจำ จากวันแจกจนวันนี้สายลมยังพัดอยู่ ที่แผลที่สายลมได้พัผ่านไปมันบาดลุกลงไปในจิตใจ จนคนคนหนึ่งเริ่มจะรู้สึก ถึงความเจ็บปวดเจียนตายดังต้องศรอาบยาพิษ แต่ในความทรมานในใจยังมีความสุขพร้อมความทรงจำดีๆที่สายสมเคยพัดนำมา จนวันนี้ ตัวฉันเองก็ไม่เคยที่จะโกรธเคือง สายลม แต่ยังยิ้มต้องรับสายลมเสอมไม่ว่าสายลมจะพัดความสุขหรือทุกข์ นั้นก็คือสิ่งที่สายลมพัดมาให้กับตัวฉัน ฉันยินดีรับมันเสมอ เพราะฉันรักสายลมนิ